۱. آلکان‌ها هیدروکربن‌های اشباع که فقط از پیوندهای ساده C–C و C–H تشکیل شده‌اند. به دلیل فقدان پیوندهای ناپیونده، کم‌واکنش‌ترین ترکیبات آلی هستند و به‌عنوان سوخت، حلال و ماده اولیه برای سنتز سایر ترکیبات کاربرد دارند.

۲. آلکن‌ها هیدروکربن‌های غیراشباع با حداقل یک پیوند دوگانه C=C که باعث افزایش فعالیت واکنشی نسبت به آلکان‌ها می‌شود. مونومرهای کلیدی پلیمریزاسیون و پیش‌سازهای مهمی برای الکل‌ها، هالیدها و سایر مشتقات هستند.

۳. آلکین‌ها هیدروکربن‌های دارای پیوند سه‌گانه C≡C که بسیار فعال و چندکاره‌اند. می‌توانند به عنوان بازهای قلیایی یا نوکلئوفیل عمل کنند و در سنتز طیف گسترده‌ای از ترکیبات آلی کاربرد دارند.

۴. ترکیبات آروماتیک حلقه‌های کربنی با پیوندهای کَن‌یوگاتی که پایداری خاصی دارند. واکنش‌های الکتروفیلی آروماتیک (مانند فریدل-کرافتس) ویژگی اصلی آن‌هاست و در مواد دارویی، رنگ‌ها و پلیمرها کاربرد فراوان دارند.

۵. آلکیل هالید‌ها مشتقات هالوژن‌دار (F, Cl, Br, I) که گروه عاملی RX را دارند. به‌دلیل گروه ترک‌کننده خوب هالوژن، واسطه‌های اصلی در واکنش‌های جایگزینی SN1/SN2 و حذف E1/E2 هستند.

۶. الکل‌ها ترکیبات دارای گروه هیدروکسیل (-OH) پیوسته به کربن اشباع‌نشده. هیدروژن‌پیوندی قوی آن‌ها نقطه جوش بالا و حلالیت در آب را افزایش می‌دهد.

۷. فنول‌ها الکل‌هایی که گروه OH مستقیماً به حلقه آروماتیک متصل است. اسیدیته آن‌ها به‌مراتب بالاتر از الکل‌های معمولی است. در پلیمرسازی، ضدعفونی‌کننده‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها استفاده می‌شوند.

۸. اترها ترکیباتی با اکسیژن بین دو کربن (R–O–R'). نسبتاً خنثی، نقطه جوش پایین و حلالیت خوب در آب. به‌عنوان حلال‌های بی‌اثر در استخراج و واکنش‌های گرینیارد ضروری هستند.

۹. تیول‌ها (مرکاپتان‌ها) الکل‌های گوگرددار با گروه –SH. بوئ تند و نامطبوع، اسیدیته بیشتر و پیوند هیدروژنی ضعیف‌تر از الکل‌ها. در ساختار پروتئین‌ها، کاتالیزورها و مواد افزودنی سوخت کاربرد دارند.

۱۰. سولفیدها (تیواترها) مشابه اترها ولی با اتم گوگرد به جای اکسیژن (R–S–R'). پایدارتر از اترها هستند و گاهی به‌عنوان گروه محافظ یا در سنتز ارگانیک کاربرد دارند.

۱۱. آلدهید‌ها ترکیبات کربونیلی که گروه -CHO در انتهای زنجیر دارند. قابل اکسایش به اسید و کاهش به الکل اولیه هستند. در عطرها، طعم‌دهنده‌ها، رنگ‌ها و صنایع پلیمر استفاده می‌شوند.

۱۲. کتون‌ها گروه کربونیل (C=O) بین دو کربن زنجیره‌ای قرار دارد. پایدارتر از آلدهیدها و حلال مهمی (مانند استون) هستند. در صنایع دارویی، پلیمر و سنتز آلی نقش کلیدی دارند.

۱۳. کربوکسیلیک اسیدها گروه عاملی -COOH را دارند که اسیدی و قادر به تشکیل پیوند هیدروژنی قوی است. در اسیدهای آمینه، صابون‌ها، رزین‌ها، داروها و به‌عنوان کاتالیزورهای اسیدی کاربرد دارند.

۱۴. استرها مشتق از اسید کربوکسیلیک و الکل با پیوند C(=O)–O–R. اغلب بوی میوه یا گل دارند. چربی‌ها و روغن‌ها (گلیسرول تری‌استر)، رنگ‌ها، پلاستیک‌ها و حلال‌های بسیاری از آن‌هاست.

۱۵. اسیدکلریدها محصول جایگزینی OH اسید با Cl (–COCl). بسیار فعال و رطوبت‌گیر، معمولاً فقط به‌عنوان واسطه سنتز برای ساخت استرها، آمیدها و کتون‌ها استفاده می‌شود.

۱۶. آمیدها گروه -CONH₂ یا -CONR₂ با پیوند CO–N که کمی محکم‌تر از سایر پیوندهای کربونیل است. ستون فقرات پروتئین‌ها (پیوند آمیدی)، پلیمرهای نایلون و مواد دارویی مهم‌اند.

۱۷. آمین‌ها گروه -NH₂، -NHR یا -NR₂ که بازی هستند. در اسیدهای آمینه، داروها (مانند آمین‌های سمپاتومیمتیک)، پلیمرها و کاتالیزورهای ارگانومتالیک نقش اساسی دارند.

۱۸. نیتریل‌ها گروه -C≡N که حلقه‌ای کربن-نیتروژن دارد. قطبی و نسبتاً پایدارند، اما قابل هیدرولیز به اسیدها یا کاهش به آمین‌ها هستند. درسنتز و صنایع پلاستیک کاربرد دارند.

۱۹. ترکیبات نیترو حاوی گروه -NO₂ که به شدت الکتروفیلی است. نیتراسیون آروماتیک رایج‌ترین روش ساخت آن‌هاست. در مواد منفجره، رنگ‌ها و برخی داروها استفاده می‌شود.

۲۰. نمک‌های دی‌آزونیوم ترکیباتی با گروه -N₂⁺X⁻ که از آمین‌های آروماتیک اولیه به دست می‌آیند. بسیار فعال و ناپایدار، ولی واسطه‌های کلیدی برای جانشینی گروه‌های مختلف روی حلقه آروماتیک هستند.